Toespraak Filip Dewinter Mohammed-cartoon tentoonstelling – vrijdag 10 juli 2015 – Antwerpen

Beste vrienden,

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken die heeft meegewerkt aan het welslagen van deze tentoonstelling. Nancy, Sam en Caroline die de praktische kant van de tentoonstelling voor hun rekening hebben genomen. Koen en John die de veiligheid verzekeren en al onze vrijwilligers van de Van Maerlantstraat onder leiding van Hugo en Hilde. Een Mohammed-cartoon tentoonstelling organiseren is minder simpel dan het lijkt. Door heel wat instanties en overheden werd er druk uitgeoefend om de tentoonstelling toch maar niet te laten plaatsvinden. Het veiligheidsrisico is te groot, liet men mij weten. Uiteraard heb ik alle begrip voor hun bezorgdheid en voor de draconische maatregelen die noodzakelijk zijn om het risico tot een minimum te beperken maar is dit nu net niet hetgene wat we willen aanklagen? Is het feit dat we schrik hebben; bang moeten zijn om een dergelijke tentoonstelling te organiseren niet juist de reden waarom we een Mohammed-cartoon tentoonstelling organiseren? Is er ooit iemand aangevallen, verwond, laat staan vermoord door een cartoon? Bedreigt een cartoon het leven van een individu of van een groep van individuen? Integendeel, een cartoon is net zoals een foto, een film, een artikel of een boek een manier om een mening te uiten. Soms op een humoristische soms op een cynische en zelfs sarcastische manier, soms bijtend en scherp en – in de ogen van sommigen – soms zelfs beledigend. Maar is dat nu juist niet de essentie van “vrije meningsuiting”?

Beste vrienden,

Ik ben terzake een ervaringsdeskundige: ik ben afgebeeld als een monster, als Adolf Hitler, als kakkerlak en mestkever… Niet altijd even subtiel en fijngevoelig maar een mening is een mening en mag geuit worden, hoe grof ook…

Beste vrienden,

Verschillende mensen – ook uit eigen rangen – hebben mij gevraagd: “Is deze tentoonstelling wel nodig?”, “Is zo’n Mohammed-cartoon expositie geen provocatie?”, “Nemen we geen nodeloos risico met zo’n tentoonstelling?”. Ik begrijp de bekommernis en de vragen maar het antwoord op al deze vragen is simpel. Het feit dat velen zich deze vragen stellen toont immers aan dat de islam-intimidatie werkt. Het dreigen met geweld, de aanslagen en de permanente druk die wordt uitgeoefend onder het mom van “respect voor de islam” boekt resultaat. Het rechtstreekse gevolg van de intimidatie, van de bedreigingen en het geweld is zelfcensuur.
Uit schrik voor een zoveelste aanslag publiceren heel wat kranten en tijdschriften geen Mohammed-cartoons meer; publiceren ze geen islam-kritische artikels of columns meer; minimaliseren ze of verbloemen ze de problemen. Met het Vlaams Belang hebben we besloten om aan deze auto-censuur niet mee te doen. Immers niet wij moeten ons aanpassen aan de islam maar de islam aan ons.
Eén van de belangrijkste fundamenten van onze Westerse democratische samenleving is nu net de vrije meningsuiting.
Of zoals oud-president Ronald Reagan ooit zei: “Freedom is never more than one generation away from extinction. We didn’t pass it to our children in the bloodstream. It must be fought for, protected and handed on for them to do the same”. Inderdaad, vrijheid van meningsuiting, de hoeksteen van de democratie, is geen verworven recht voor de eeuwigheid. We moeten de vrijheid van meningsuiting beschermen, verdedigen en desnoods ervoor vechten zoals we dat in Europa gedaan hebben tegen het nazisme en het communisme.

Beste vrienden,

Het heeft geen zin om onder druk van geweld, terrorisme en aanslagen alsmaar meer toegevingen te doen. Wie bezwijkt aan de bedreiging met geweld, legitimeert het geweld. Wie toegeeft aan de eisen van terroristen, moedigt het terrorisme aan.
Wie een Mohammed-cartoon tentoonstelling aflast omwille van het veiligheidsrisico, moedigt de radicale islam aan om op de ingeslagen weg verder te gaan. Wie vandaag de Mohammed-cartoon tentoonstelling een provocatie vindt, zal – geheel in dezelfde logica – het eten van varkensvlees of het drinken van alcohol in een islamconcentratiewijk tijdens de ramadan een provocatie vinden; zal shorts en topjes voor vrouwen in de buurt van een moskee een provocatie vinden; zal een kruis op de mijter van Sinterklaas een provocatie vinden; zal kritiek op de islam een provocatie vinden; zal een kruisbeeld in een cultureel centrum of een overheidsgebouw een provocatie vinden; zal zowat alles waar een moslim zich door beledigd voelt – en dat is ontzettend veel – een provocatie vinden…

Beste vrienden,

Wij trekken hier en vandaag een lijn in het zand. Tot hier en niet verder. Wij geven niet toe; wij geven nier meer toe wanneer het de waarden, de normen, de tradities en verworvenheden die eigen zijn aan en essentieel zijn voor onze Europese en Westerse samenleving betreft. Niet wij provoceren de islam maar de islam provoceert ons. Ik ben geprovoceerd door de moskeeën in mijn stad; ik ben geprovoceerd door de vrouwen met hoofddoek en in hijab; ik ben geprovoceerd door de Arabische opschriften op de winkelruiten in mijn eigen stad; ik ben geprovoceerd door de ritueel en onverdoofd slachten; ik ben geprovoceerd door de onverdraagzaamheid, de intolerantie en de arrogantie van de islam. En meer nog, ik heb het recht om mij geprovoceerd te voelen want ik ben hier thuis. Dit is mijn land, dit is ons land!

Beste vrienden,

Het is ver gekomen dat het organiseren van een simpele tentoonstelling van spotprenten als een uiterst risicovolle activiteit moet worden beschouwd. Het tentoonstellen van 70 islam-kritische cartoons zorgt ervoor dat ons partijsecretariaat is omgetoverd tot een belegerde burcht. Heeft het te maken met het beledigende karakter van de cartoons of heeft het te maken met de onverdraagzaamheid van de diegenen die zich erdoor beledigd voelen? Het antwoord ligt voor de hand: we moeten het probleem niet bij onszelf zoeken. Het probleem ligt bij de islam. Om Bill Clinton te parafraseren: “It’s the islam, stupid”.

In een interview met Gazet van Antwerpen zegt Etienne Vermeersch deze week: “Dit heeft absoluut niets te maken met vrije meningsuiting en is dus totaal misplaatst”. “Deze expositie is heel duidelijk enkel en alleen ingericht om een deel van de bevolking te kwetsen. En dan ook nog eens tijdens de voor moslims heilige ramadanmaand”.
Ons standpunt is duidelijk: de islam hoort niet thuis op Europees grondgebied. De keuze is simpel: vrijheid of islam”.

Beste vrienden,

Tot slot wil ik u allen bedanken voor uw aanwezigheid. Na alle heisa in de media is er moed – ook fysieke moed – voor nodig om hier aanwezig te zijn. Uw aanwezigheid is niet alleen een hart onder de riem maar ook een daad van verzet tegen de islamonverdraagzaamheid, tegen de immigratie-invasie en tegen de islamisering van onze stad, van ons land en van Europa. Jullie zijn verzetsstrijders, de Tijl Uilenspiegels, in de letterlijke zin van het woord: verzet tegen censuur en intimidatie.

Filip Dewinter

 

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...