Nieuwe campagne ‘Geef er een lap op !’

Onder het motto ‘Geef er een lap op’ lanceert het Vlaams Belang vandaag zijn nationale najaarscampagne. Met meer dan vierhonderd 20m²-borden, folders in alle bussen van Vlaanderen en de verdeling van 220.000 geïllustreerde vliegenmeppers wil het Vlaams Belang de kiezers op een symbolische manier duidelijk maken dat zij het faliekante federale én Vlaamse beleid enkel kunnen afstraffen door een keuze voor het enige geloofwaardige alternatief: het Vlaams Belang.

Di Rupo lapt het u

In tegenstelling tot de hoeraberichten van de regering-Di Rupo verkeert dit land nog steeds in een institutioneel onontwarbare knoop en een budgettair en economisch moeras. Zo maakte de Wereldbank vorige week nog bekend dat België opnieuw vier plaatsen moet vrijgeven op het vlak van ondernemersklimaat en stijgt de werkloosheidsgraad tot een absolute recordhoogte.  Van de beloofde en noodzakelijke fiscale autonomie – en dus overheveling van de personen-  en vennootschapsbelasting –  is met de zesde staatshervorming nog steeds geen sprake. De schijnautonomie beperkt zich gewoon tot het vergroten van de mogelijkheid tot het heffen van op- en afcentiemen. Nochtans zouden we net hiermee de hefbomen in handen krijgen om de loonkosthandicap weg te werken en het ondernemersvertrouwen nieuw leven in te blazen. Maar ook voor de financiering van het ouderenbeleid, het gezinsbeleid en het arbeidsmarktbeleid zijn deze instrumenten noodzakelijk. 

Met de zesde staatshervorming hebben de federale regeringspartijen CD&V en Open VLD hun dure verkiezingseden van 2010 nog maar eens gebroken en laten zij Vlaanderen met een economische kater achter. Maar hun dolk in de Vlaamse rug snijdt nog veel dieper. Door maar 87 procent van de middelen over te dragen aan de deelstaten zadelt men de Vlamingen op met een bijkomende miljardenfactuur. Het VIVES-instituut becijferde dat de transfers door deze hervorming tot 2 miljard zullen toenemen bovenop de 16 miljard die Vlaanderen vandaag reeds betaalt. Voor de gemiddelde Vlaming betreft dit een reële kost van zo’n 300 euro per maand. Nadat Vlaams-Brabant en de Brusselse Vlamingen door de BHV-wetten op het altaar van de federale eenheid werden geofferd, moet Vlaanderen de Belgische recuperatie ook nog eens cash betalen.  

De bevoegdheden die Vlaanderen in ruil krijgt, zijn niet meer dan de overgedragen bevoegdheden en – afgeroomde – middelen waarvan de federale overheid de beleidshefbomen strak in handen houdt. Zowel op het vlak van arbeidsmarktbeleid, gezondheidszorg als kinderbijslag wordt Vlaanderen onderworpen aan een onbuigzaam federaal kader, dat elke bewegingsvrijheid belemmert. Fundamentele domeinen zoals immigratie, justitie en sociale zekerheid blijven netjes federaal. 

Twee jaar Maggie: een mager beestje

Naast het faliekante economische en institutionele beleid blinkt deze federale regering ook inzake asiel en immigratie uit in incompetentie.  De vele hoeraberichten van staatssecretaris De Block worden immers tegengesproken door de feiten. Zo werden er onder de staatssecretaris tot hiertoe jaarlijks 30.000 machtigingen toegekend tot gezinshereniging, wat overeenstemt met de volledige bevolking van een stad zoals Tienen. Ook inzake asiel oogt het plaatje alles behalve rooskleurig. Na twee jaar De Block komen jaarlijks nog steeds 20.000 asielzoekers België binnen.  Binnen de Europese Unie bekleden we met drie maal zoveel asielaanvragen dan het EU-gemiddelde nog steeds een weinig benijdenswaardige koppositie. 

Van een geloofwaardig en consequent uitwijzingsbeleid is nog altijd geen sprake. Zo worden er nog steeds meer illegalen geregulariseerd dan er werden gerepatrieerd. Concreet werd nog geen vijfde van de administratief aangehouden illegalen effectief gerepatrieerd. Indien het huidige non-beleid wordt voortgezet, staat de volgende massale regularisatieronde in de sterren geschreven. 

Om het dramatische asiel- en migratiebeleid bij te sturen, pleit het Vlaams Belang onverkort voor de opvang van asielzoekers in het eigen continent, de afschaffing van de open –en halfopen centra, het actief opsporen van illegalen, de verstrenging van de criteria voor gezinsherenigingen en de consequente uitwijzing van criminele vreemdelingen. 

Ook Vlaamse regering lapt het u

Hoewel Vlaanderen het tot nader order moet waarmaken met uiterst beperkte bevoegdheden, slaagt deze Vlaamse regering er niet in een deugdelijk beleid te voeren. Zo haalt het economische VIA-plan amper resultaat en getuigt het (im)mobiliteitsbeleid van een ongeziene besluiteloosheid en een totale afwezigheid van visie. De wachtlijsten voor de opvang van mindervaliden (22.000), senioren (16.3000) en sociale woningen (71.000) blijven beschamend lang. Ondanks een eigen minister van werk slaagt deze regering er bovendien niet in het recordaantal (8 procent) werklozen te activeren. 

De uitbouw van een eigen Vlaamse sociale zekerheid met een eigen hospitalisatieverzekering en kindpremie bleek dan weer een loze verkiezingsbelofte van de N-VA. Ondanks bij wijlen stoere verklaringen zorgde hun minister Bourgeois wel voor een moslimomroep en de massale erkenning van (radicale) moskeeën en dus toekenning van subsidies. Bovendien weigerde Bourgeois – in tegenspraak met de eigen partijverklaringen – een algemeen hoofddoekenverbod voor loketpersoneel in te voeren. Tot overmaat van ramp zaait de Vlaamse regering permanent verwarring over de woonbonus, waardoor steeds meer jonge gezinnen in totale onzekerheid leven bij het aangaan van een lening. 

Geef een lap op de confederatie  

De confederatie als antwoord op de aanslepende Belgische impasse is niet het antwoord van het Vlaams Belang. Het geeft immers blijk van een naïeve gehechtheid aan het Belgisch model. Het confederale principe gaat er immers vanuit dat Franstalige politici akkoord zullen gaan met een doorgedreven overheveling van de voornaamste bevoegdheidspakketten, niet in het minst de sociale zekerheid. Daarmee wordt achteloos voorbijgegaan aan het feit dat de voorziene grendels en het intussen gebetonneerde transfer-infuus de Franstaligen niet de minste stimulans geven om hierop in te gaan.

Geen enkele staatshervorming zal Vlaanderen de broodnodige bevoegdheden geven die het nodig heeft om een beleid op maat te kunnen voeren. Bij de opeenvolgende staatshervormingen strompelde Vlaanderen van vernedering naar uitverkoop. Een Belgische staatshervorming blijft oplapwerk aan een ruïne. Wij geloven dan ook niet in de confederalistische sprookjes die niet meer zijn dan een nodeloze verlenging van de systemische Belgische ziekte. Wie gelooft dat België automatisch zal verdampen op het ritme van de Franstalige inschikkelijkheid heeft niets geleerd uit de politieke geschiedenis van de afgelopen vier decennia. Diegenen die nu pleiten voor de confederatie, maar een zevende staatshervorming verwerpen, huichelen. Het één is evident onlosmakelijk verbonden met het ander. Confederale engagementsverklaringen zijn zo mogelijk nog bedrieglijker. Ze roepen herinneringen op aan de ter ziele gegane COSTA-koelkastconferenties onder Verhofstadt die niet het minste resultaat genereerde.

Daarom voor ons geen institutionele bricolage, geen confederalistische tussenstations die enkel leiden tot meer België. Wij willen dat Vlaanderen zijn eigen lot en al zijn bevoegdheden in handen neemt. Niet op het ritme van wat de Franstaligen aanvaardbaar vinden, maar op het ritme van wat nodig is voor de toekomst van Vlaanderen. Niet het mogelijke of het haalbare, maar het voor Vlaanderen noodzakelijke moet de leidraad zijn. 

Geef een lap op de EU

Evenmin als wij ten onder willen gaan in België, willen wij ten onder gaan in de Europese Unie. De Europese moloch verwordt in snel tempo tot een Belgische transferunie in het groot. Net zomin als het in België zin heeft, heeft het zin de bodemloze schuldenputten van de EU te vullen met eindeloze miljardentransfers uit Vlaanderen. Als Vlaams-nationalisten zijn wij vurige bepleiters van de Europese identiteit, maar wij zijn geen voorstanders van het veelkoppige bureaucratische monster van de Europese Unie, dat regeert over onze centen, over onze welvaart en over ons welzijn zonder enige vorm van inspraak.

Het roer dient daarom dringend te worden omgegooid. Dat kan alleen door resoluut te kiezen voor Vlaamse zelfstandigheid in een Europa van vrije volkeren.

 

Praktische uitwerking van de campagne

Met de vliegenmepper als fataal symbool visualiseert de najaarscampagne ‘Geef er een lap op’ de kracht van een sterk Vlaams Belang als ultiem wapen tegen het nefaste beleid van de Vlaamse en federale beleidspartijen.  

De verspreiding van het campagnebeeld- en boodschap ziet er als volgt uit:

* 2.4 miljoen toelichtende brochures verspreid in alle brievenbussen van Vlaanderen

* 483 20m² reclameborden 

* Advertenties in De Zondag, Knack, Trends en P-magazine

* Verdeling van 220.000 ‘Geef er een lap op-vliegenmeppers’ 

* Verdeling van 10.000 raamaffiches

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...